BŁĘDOWSCY HERBU PÓŁKOZIC

Nazwisko Błędowskich, jak wynika z samej nazwy parafii, jest ściśle związane z dziejami osady
i parafii Błędów. Błędowscy są starym mazowieckim rodem. W dokumentach historycznych spotykamy Błędowskich herbu Nałęcz i herbu Półkozic. Błędowscy wywodzący się z Błędowa, leżącego na granicy woj. rawskiego i ziemi czerskej, mieli w herbie Półkozic, a nie Nałęcz, jak mylnie podają Niesiecki, Stekert i Łukaszewicz. Półkozic jest to piastowski herb Polan. Pochodzi od zawołania wojennego, a nie z nadania królewskiego. Półkozice otrzymali za swe wyczyny wojenne ziemię na Mazowszu i przejęli od wsi rodowej nazwisko, jeśli go jeszcze nie mieli, względnie przyszli tu już z urobionym nazwiskiem i od tego nazwiska nazwali swą posiadłość Błędowem. Błędowscy herbu Półkozic osiedlili się głównie w ziemi rawskiej, krakowskiej i na Rusi.

Najstarsza odnaleziona wzmianka w grójeckich księgach sądowych pochodzi z roku 1408 z dnia 12 lipca, kiedy to dziedzic na Błędowie „Gotard heres de Blandowo” występuje w sądzie grójeckim. Zwyczajem ówczesnym nie używa on nazwiska Błędowski, lecz tylko imię z zaznaczeniem – dziedzic z Błędowa. Na sąsiednich dobrach w Dąbrówce siedzieli również Błędowscy. Najstarsza wiadomość o nich pochodzi z tego samego okresu, a mianowicie z 20.01.1410, gdy w sądzie czerskim występuje Johannes de Dobrowka. W roku 1466 występują w sporze o patronat kościoła błędowskiego synowie Gotarda: Jan, Piotr, Paweł z Błędowa, Prokop Roczsław i Piotr Błędowscy z Dąbrówki oraz Albert Landowski z Oleśnika i Pelczyński z Błędowa Małego. Błędowscy mieli w posiadaniu nie tylko wieś Błędów, ale i okoliczne wioski, należeli do znanego i poważanego rodu, o czym świadczy piastowanie przez nich różnych urzędów w województwie rawskim. Piotr, syn Gotarda, a ojciec Jana i Zawiszy pełnił w roku 1468 urząd podstolego, a następnie od 1480 był cześnikiem rawskim. Paweł był w 1480 r. podczaszym, a Jan w 1486 r. – łowczym rawskim.

Błędowscy rawscy i krakowscy stanowili jedną rodzinę, zdarzało się nawet, że niektórzy z nich posiadali swoje dobra zarówno w rawskim, jak i w krakowskim i tak np. 27.05.1495 król zatwierdza zapis Mikołaja Blandowskiego Zawiszy na rzecz żony swojej Zofii z Sadkowic 700 fl. hung. na połowie wiosek: Gołosze, Wola Rudna w województwie rawskim i na Lednicach Małych i Dużych, Jurkowie, Sławkowicach i Dobra w województwie krakowskim.

Począwszy od XVII w na terenie parafii Błędów nastąpił nagły zanik rodziny Błędowskich.
W parafialnych aktach metrykalnych z końca XVII w. występuje tylko jedna rodzina Błędowskich z Dąbrówki. Jan Błędowski, dziedzic dóbr Dąbrówka, skarbnik i podwojewodzy rawski z żoną Marianną ze Zbrzoskich chrzcił 21.01.1698 r. swą córkę Joannę-Łucję, a 28.03.1701 r. drugą córkę Konstancję-Mariannę. Córka Joanna wyszła za mąż 01.10.1722 r. za Kazimierza Sulerzyńskiego. Jan Błędowski zmarł 21.01.1734 r. w wieku lat około 60, a żona jego Marianna zmarła 29.06.1737 r. oboje zostali pochowani w kościele parafialnym w Błędowie. Po ich śmierci folwark i wieś Dąbrówka przeszły w obce ręce i zarządzane były przez administratorów. W roku 1743 majątkiem zarządzał Andrzej Lewandowski, do roku 1767 Marcin Choynicki, a później Wawrzyniec Wilski. Folwark Dąbrówka został po roku 1863 rozparcelowany i rozdzielony między chłopów.

Poza tą rodziną Błędowskich z Dąbrówki wzmiankowana jest jeszcze w aktach parafialnych z roku 1724 Dorota Błędowska ze dworu Błędów. Na tych nazwiskach kończą się wzmianki w księgach parafialnych o Błędowskich. Czy rodzina ta wygasła wtedy i z jakich powodów, czy może przeniosła się w inne strony – trudno stwierdzić.